Biblioteka standardowa języka C (libc) to biblioteka zawierająca podstawowe procedury języka C. W Uniksach jest używana, bezpośrednio lub pośrednio, przez praktycznie każdy program, niezależnie od języka w jakim jest napisany.
W GNU/Linuksie jest używana biblioteka standardowa GNU libc (aktualnie najnowsza jest wersja GLibC 2.5, w dawnym nazewnictwie LibC 6.5 - podwójna numeracja z przyczyn historycznych). Istnieją także jej lżejsze zastępniki, jak np. diet libc czy uClibc, projektowane z myślą o urządzeniach przenośnych lub w celu stworzenia implementacji wolnej od historycznych zaszłości, którą będzie łatwiej rozwijać.
[edytuj] Funkcje Libc
Libc zawiera m.in. (w pewnych wersjach Uniksa niektóre z poniższych mogą być dostępne w innych bibliotekach):
- interfejs do funkcji jądra systemu - tworzący pomost między wywołaniami systememowymi i prostymi fukcjami write() i read()
- formatowane wejście i wyjście (słynne funkcje z grupy printf)
- kod zapewniający kompatybilność ze standardem interfejsu POSIX, ANSI C i innymi standardami
- procedury alokacji pamięci
- buforowane I/O
- procedury matematyczne (w GNU/Linuksie ta część biblioteki znajduje się w osobnym pliku - libm.so)
- procedury operowania na łańcucach tekstowych
- obsługa lokalizacji
- funkcje daty i czasu
- funkcje pseudolosowe
